Het duurt even voor alle kleinkinderen van Bart (74) Poolman en zijn vrouw Gea op de juiste plek zitten voor de foto op de tribune. Maar als het eenmaal zover is, valt één ding op: Zeven kleinkinderen, zeven jongens. "We doen onze naam eer aan: PoolMAN”, zegt Bart Senior, die halverwege de tachtiger jaren van de vorige eeuw lid werd van csv Apeldoorn.
In aanloop naar het 80-jarige jubileum van csv Apeldoorn portretteren we meerdere echte csv Apeldoorn-families, die al meerdere generaties binnen de club zijn. We trappen af met de familie Poolman.
"We kozen bewust voor een christelijke sportvereniging en dan kwam je al snel bij deze clubs uit”, weet Bart zich nog goed te herinneren. En dan was het ook logisch dat de drie zoon van Bart en Gea, Erwin, Bart en Robert, ook naar dezelfde voetbalclub gingen. ,,Bovendien konden we dan samen rijden met buurtgenoten, dat was ook heel handig”, weet Bart junior (46) nog.
De middelste zoon heeft er nooit spijt van gehad. csv Apeldoorn is een groot deel van zijn leven, zegt hij. ,,Het voelt als één grote familie hier, ik heb hier het belangrijkste deel van mijn jeugd doorgebracht. Dat kan de jongste van de drie zoons, Robert, alleen maar onderschrijven, terwijl hij aan een van de tafels in de kantine zit. ,,Zaterdag is mijn hele leven al ‘csv-dag’. Van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat eigenlijk. Ik was als kind al vroeg in de kantine. Toen nog vaak met Jannie en Herman Hulshof achter de bar. Lolly’s halen. Prachtige tijden.”En dat virus slaat over op de volgende generatie, want ook de kleinkinderen kiezen voor csv Apeldoorn. Of hebben ze die keuze misschien niet gehad? Bart junior: ,,Jazeker wel. Met mijn zoon Junte hebben we het gehad over een andere club, maar hij wilde naar csv Apeldoorn. Dat vond ik stiekem wel heel erg leuk.
Bart senior staat bekend als jeugdleider, trainer of leider van het tweede en derde elftal. En nu? Nu staat hij als supporter langs de lijn. Soms wel bij vijf wedstrijden op één zaterdag. ,,Ik wil zoveel als mogelijk van de jongens zien en als het even kan ook het eerste elftal nog”, zegt hij.
En zijn zoons voetballen nog steeds. In het tweede elftal, dat misschien niet meer de status heeft van vroeger, maar nog steeds veel fanatieke spelers herbergt. ,,En drie broers bij elkaar, dat is echt heel speciaal”, zegt Robert. ,,Daarom voelt het zo als thuis als ik op de club ben op zaterdag. Al is het op de woensdagavonden altijd ook heel gezellig, maar dan zie ik mijn broers niet. Ze zouden een keer moeten komen trainen, haha.”
Bart junior: ,,Sommige mensen hebben dat niet nodig.”
Tekst: Walter van Zoeren
Foto: wozopro.nl | Wout van Zoeren